My Community
*


เข้าสู่ระบบด้วยชื่อผู้ใช้ รหัสผ่าน และระยะเวลาในเซสชั่น

From the news...

ขอต้อนรับทุกท่านเข้าสู่เว็บไซต์ Omac-100.com (ศิษย์เก่าอัสสัมชัญ รุ่นครบรอบ 100 ปี)
หน้า: [1]
พิมพ์
ผู้เขียน หัวข้อ: ภาษาไทยวันละคำ  (อ่าน 988 ครั้ง)
0 สมาชิก และ 1 บุคคลทั่วไป กำลังดูหัวข้อนี้
Jeng
ผู้ยิ่งใหญ่ในใต้หล้า
****
กระทู้: 432



ดูรายละเอียด
« เมื่อ: มกราคม 20, 2009, 10:03:03 pm »

คำว่า มุกตลก สะกดด้วย ก หรือ ข


ราชบัณฑิตชี้ชัด“มุกตลก”ใช้ ก ไม่ใช่“ข”

ที่ผ่านมามีผู้ใช้ภาษาไทยหลายคนเกิดความสับสนเรื่องการใช้คำ “มุกตลก” และ “มุขตลก” ว่าที่ถูกต้องควรสะกดด้วย “ก” หรือ “ข” นั้นทางราชบัณฑิตยสถาน ในฐานะหน่วยงานที่ดำเนินงานเกี่ยวกับการ ค้นคว้า วิจัย บำรุง สรรพวิชา โดยจัดทำพจนานุกรม สารานุกรม อักขรานุกรม อนุกรมวิธาน ศัพท์บัญญัติในสาขาวิชาต่าง ๆ รวมทั้งกำหนดหลักเกณฑ์ต่าง ๆ ทางภาษา จึงได้ชี้แจงพร้อมทั้งส่งจดหมายมาอธิบายถึงเหตุผลที่เก็บคำ “มุกตลก” ที่สะกดด้วย “ก” ไว้ในพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒ ทั้งนี้ได้อนุรักษ์ความเป็นไทยโดยการใช้เลขไทยมาในจดหมายด้วย ซึ่งทางทีมงานเห็นว่าเป็นการสมควรจึงขอไม่เปลี่ยนแปลงตัวเลขดังกล่าวเป็นอารบิกเหมือนที่เคยใช้ในข่าวอื่นๆ

สำหรับเนื้อความในจดหมายมีดังนี้

๑. คณะกรรมการชำระปทานุกรม ได้มีมติเก็บคำ มุกตลก เพิ่มไว้ในรายงานการประชุมครั้งที่ ๔๖๖๙/๕๔ เมื่อวันศุกร์ที่ ๑๙ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๒๘ คณะกรรมการชำระปทานุกรมเข้าร่วมประชุมในวันนั้น คือ นายกำชัย ทองหล่อ นายวงศ์ เชาวนะกวี ศ. ดร. คุณบรรจบ พันธุเมธา ศ. ดร. วิเชียร จีรวงส์ ศ. ดร.ประเสริฐ ณ นคร นายทวี ทวีวรรธนะ นายจุลทัศน์ พยาฆรานนท์ ศ. ดร.กาญจนา นาคสกุล โดยมีนายเกษม บุญศรี ทำหน้าที่ประธานกรรมการ นางสาววัฒนา อินทรเกษตร เป็นกรรมการและเลขานุการ และนางสาวอุทัย สร้างสาม เป็นกรรมการและผู้ช่วยเลขานุการ ในการประชุมวันนั้น มีการเก็บคำและให้บทนิยามของคำต่าง ๆ ไว้รวม ๑๙ คำด้วยกัน คือ มีดกรีดกล้วย มีดกรีดยาง มีดเจียนหนัง มีดต้องสู้ มีดตัดกระดาษ มีดหัวเสียม มีดเหน็บ มีดเหลียน มือต้น มือปลาย มุกตลก มุขกระสัน มุขเด็จ มุขโถง มุขลด มุขบาฐ มุขปาฐะ มุขยประโยค มุโขโลกนะ ที่คำว่า “มุกตลก” ใช้ ก สะกด คณะกรรมการชำระปทานุกรมได้ให้บทนิยามไว้ว่า “น. วิธีทำให้ขบขัน” ซึ่งก็มิได้มีความหมายเกี่ยวกับ “หน้า” เลย

การประชุมคณะกรรมการชำระปทานุกรมครั้งต่อมา ครั้งที่ ๔๖๗๐/๕๕ เมื่อวันจันทร์ที่ ๒๒ กรกฎาคม พ.ศ. ๒๕๒๘ คณะกรรมการชำระปทานุกรมที่เข้าร่วมประชุมในวันนั้น คือ นายเกษม บุญศรี ทำหน้าที่ประธานกรรมการ นายกำชัย ทองหล่อ นายวงศ์ เชาวนะกวี ศ. ดร.คุณบรรจบ พันธุเมธา ศ. ดร.วิเชียร จีรวงส์ ศ. ดร.ประเสริฐ ณ นคร นายทวี ทวีวรรธนะ ศ.พิเศษจำนงค์ ทองประเสริฐ ศ. ดร.กาญจนา นาคสกุล เป็นกรรมการ นางสาววัฒนา อินทรเกษตร เป็นกรรมการและเลขานุการ และนางสาวอุทัย สร้างสาม เป็นกรรมการและผู้ช่วยเลขานุการ มีมติพิจารณารับรองรายงานการประชุมครั้งที่ ๔๖๖๙/๕๔ และไม่มีมติแก้ไขใด ๆ เกี่ยวกับคำ “มุกตลก” ที่เก็บไว้

๒. เมื่อราชบัณฑิตยสถานดำเนินงานจัดทำต้นฉบับพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน โดยการชำระพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๒๕ (พิมพ์ครั้งล่าสุด พ.ศ. ๒๕๓๙) ให้เป็นพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒ เหตุที่เลือก พ.ศ. ๒๕๔๒ เป็นส่วนหนึ่งของชื่อพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน เพราะ พ.ศ. ๒๕๔๒ เป็นปีมหามงคล เนื่องในโอกาสที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช ทรงเจริญพระชนมพรรษา ๖ รอบ ราชบัณฑิตยสถานจึงจัดทำขึ้นเพื่อเฉลิมพระเกียรติในโอกาสดังกล่าวและเพื่อเป็นการเผยแพร่พระเกียรติคุณและสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณของพระองค์ท่านที่ทรงมีความห่วงใยการใช้ภาษาไทยของคนไทยในปัจจุบัน

การจัดทำต้นฉบับพจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๔๒ เริ่มตั้งแต่ พ.ศ. ๒๕๓๙ - ๒๕๔๕ และพิมพ์เผยแพร่ได้ใน พ.ศ. ๒๕๔๖ ในการจัดทำได้นำคำศัพท์ต่าง ๆ ทั้งที่เก็บเพิ่มไว้ และพิจารณาแก้ไขไว้แล้ว แต่ยังมิได้มีโอกาสเพิ่มเติมเข้าให้สมบูรณ์ มาเพิ่มเติมในการจัดทำต้นฉบับครั้งนี้คำ “มุกตลก” จึงปรากฏอยู่ในต้นฉบับดังกล่าว ช่วง พ.ศ. ๒๕๔๔-๒๕๔๕ ได้ดำเนินการจัดพิมพ์และตรวจพิสูจน์อักษรจนแล้วเสร็จในเดือนสิงหาคม ๒๕๔๖ จนกระทั่ง พ.ศ. ๒๕๔๗ ผู้ใช้ภาษามีความสับสนว่าควรใช้คำ “มุกตลก” หรือ “มุขตลก” คณะกรรมการชำระพจนานุกรมจึงได้พิจารณาทบทวนคำ “มุกตลก” รวม๔ ครั้ง คือ ในการประชุมครั้งที่ ๖๑๒๔-๑๘/๒๕๔๗ เมื่อวันจันทร์ที่ ๑๗ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๔๗ ครั้งที่ ๖๑๒๕-๑๙/๒๕๔๗ เมื่อวันจันทร์ที่ ๒๔ พฤษภาคม พ.ศ. ๒๕๔๗ ครั้งที่ ๖๑๓๙-๓๓/๒๕๔๗ เมื่อวันจันทร์ที่ ๑๑ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๔๗ และ ครั้งที่ ๖๑๔๐-๓๔/๒๕๔๗ เมื่อวันจันทร์ที่ ๑๘ ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๔๗ มีมติยืนยันว่า “มุกตลก” สะกดด้วย ก เนื่องจากมีเอกสารหลักฐานต่าง ๆ ที่เกี่ยวกับการใช้คำว่า “มุก” ดังนี้

- กลอนไดเอรีซึมทราบกับตามเสด็จไทรโยค พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่-หัวทรงพระราชนิพนธ์ ซึ่งสมเด็จพระศรีสวรินทิรา บรมราชเทวี พระพันวัสสามาตุจฉาเจ้า โปรดให้พิมพ์ประทานช่วยพระเจ้าพี่นางเธอ พระองค์เจ้าหญิงผ่อง ในงานทรงบำเพ็ญพระกุศลฉลองพระชันษาครบ ๖๐ ปีบริบูรณ์ เมื่อ พ.ศ. ๒๔๗๐ มีความตอนหนึ่งว่า
แถมโลกย, ฤๅแถม เปล่าเขาก็ใช้ ลางทีโลกย, เปล่าก็ได้ ไม่รู้เรื่อง
ลางทีเหลือแต่ โลโก โอ๊น่าเคือง อีกอย่างเยื้อง ไปเปนหยอด, ก็ยังมี
บางครั้งว่า หยอดตาลงขลุ้กขลุ้ก จะเล่นกันมุกใดไฉนนี่
หฤๅว่าเราสูบกันชาเปนราคี ก็ใช่ที่ไม่มีเค้าเราไม่รับ

- ละครชุดเบิกโรง เรื่องรามเกียรติ์ ตอนอภิเษกสมรส พระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว องค์การค้าของคุรุสภาจัดพิมพ์ครั้งที่หนึ่ง พ.ศ. ๒๕๐๔ มีความตอนหนึ่งว่า
(ศรทะนง : พระรามและพระลักษมัณแผลงศร, มารีจตกจากรถแล้วเซหายเข้าโรงไป สุวาหุตกจากรถ ตายกลางโรง, และพวกพลยักษ์ตายโดยมาก เชิด :สองกษัตริย์เข้าโรง, พวกยักษ์ที่รอดตายวิ่งหนี,และพวกพราหมณ์ไล่ตามตีด้วยพลอง และขว้างด้วยก้อนหิน, เล่นกวนมุกพอสมควร,แล้วหายเข้าโรงหมด)

- ใน “ไวพจน์ประพันธ์” ของพระยาศรีสุนทรโวหาร (น้อย อาจารยางกูร)
มุก
เรือใครใช้บันทุก เปลือกหอยมุกเอามาขาย
ช่างมุกประดับลาย ตลุ้มมุกสุกแวววาม
พวงสร้อยย้อยระยับ ล้วนประดับไข่มุกงาม
ในสวนของขุนราม กล้วยหักมุกสุกคาหวี
มุก กอ สกดใช้ มุกคำไทยใช้พาที
ฝ่ายมุขคำบาฬี สกด ขอ ข้อสำคัญ
มุขะแลมุขา แปลว่าหน้าทุกสิ่งสรรพ์
ใช้ทั่วทุกสิ่งอัน อวิญญาณสวิญญาณ
หนึ่งมุขแปลว่าปาก อีกคำหลากว่าประธาน
มคธบทพิจารณ์ คำปาโมกษ์ประมุขมี

มุขที่แปลว่าหน้า เหมือนคำว่ามุขมนตรี
หัวหน้าหมู่เสนี คือเสนาธิปะไตย
บ่ายมุขะมณฑล คือว่าคนบ่ายหน้าไป
มุขลดคล้ายพาไล ลดเป็นหลั่นชั้นหลังคา
น่ามุขคือสฐาน ที่เป็นด้านยื่นออกมา
ดังมุขแห่งพลับพลา ที่ประทับเจ้าภูวดล
ตรีมุขว่าสามน่า เช่นศาลาสามมุขยล
เป็นอย่างอ้างยุบล แบบตรีมุขทุกสฐาน
น่ามุขทั้งสี่ทิศ งามไพจิตรเพียงวิมาน
สยามนามขนาน จัตุระมุขสีน่าบัน
คำเรียกแก้วมุกดา ใช้กันมามากครามครัน
มคธบทสำคัญ นั้นท่านว่ามุตตาตรง
คำแผลงสังสกฤษฎ์ ตัว ตอ บิดผันผ่อนลง
เป็น กอ สกดคง คำใช้ชุกเป็นมุกดา
เช่นคำว่าสัตติ เป็นศักดิโดยภาษา
กด กับ กก วาจา เปลี่ยนกันได้ในวิถี
มุขเขมรใช้เจรจา แปลว่าหน้าเหมือนบาลี
ชรอยแต่เดิมที มคธใช้ได้ติดมา
รวมมุกที่รำพัน หมดด้วยกันสิบวาจา
นักเรียนเพียรศึกษา ได้ปัญญาใหญ่กว้างขวาง

๓. การสอบถามข้อมูลจากบุคคล เช่น ศ. ดร.ประเสริฐ ณ นคร ศ.วิสุทธ์ บุษยกุล ศ.เรืองอุไร กุศลาสัย ดร.สวนิต ยมาภัย สรุปได้ความว่า คำ “มุก” เป็นคำที่ใช้กันมานานแล้ว เป็นคำไทย สะกดแบบไทย ทั้งนี้ ดร.สวนิต ยมาภัย ให้ข้อมูลว่า ประมาณ พ.ศ. ๒๔๘๕ มีคำว่า มุก มุกกิ๊ก และโม้กิ๊ก ใช้ในภาษาพูด เป็นคำภาษาปากหรือคำคะนอง แปลว่า ปด หลอกให้คนมีอารมณ์ขัน คำว่า กิ๊ก เป็นคำที่ตัดมาจาก กิ๊กหน้าวุ๊ย ซึ่งเป็นคำผวน มาจาก กุ๊ยหน้าวิก

๔. เมื่อพิจารณาตามหลักทางภาษาศาสตร์ เรื่องการกลมกลืนเสียง (assimilation) จากคำ
มุกกิ๊ก ที่มีใช้กันมาเกิดการกลมกลืนเสียง ก “มุก” ก็ควรสะกดด้วย ก หรือพิจารณาตามหลักนิรุกติศาสตร์ คำ โม้กิ๊ก กลายเสียงเป็น มกกิ๊ก แล้วเป็น มุกกิ๊ก ในที่สุด ซึ่งการกลมกลืนเสียงลักษณะเช่นนี้ พบในคำไทยหลายคำ เช่น โท่ง เป็น ทุ่ง อ่อนไท้ เป็น อรไท

๕. ในพจนานุกรมภาษาบาลีสันสกฤต ให้ความหมายคำ “มุข” ไว้ว่า หน้า ปาก ประธาน พจนานุกรมภาษาเขมร ให้ความหมาย “มุข” ไว้ว่า หน้า ปาก ประธาน ที่ หน้าที่ แผนก แบบอย่าง ทางสาธารณะไม่พบความหมายของ มุข ที่หมายถึง เจรจาหรือพูด

ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว คำใดที่พอจะอนุโลมเข้ากับคำบาลี หรือสันสกฤตได้ ท่านก็มักจะ “จับบวช” หรือ “ลากเข้าวัด” เช่นคำว่า “เข้าสาน” ก็กลายเป็น “ข้าวสาร” คำว่า “สานหลวง” ก็กลายเป็น “ศาลหลวง” คำว่า “ปากใต้” ก็กลายเป็น “ปักษ์ใต้” ฯลฯ พระราชวรวงศ์เธอกรมหมื่นพิทยาลงกรณ (น.ม.ส.) ได้ทรงเขียนไว้ในคำนำหนังสือ “ปกีรณำพจนาดถ์” ของ พระยาศรีสุนทรโวหาร (น้อย อาจารยางกูร) ตอนหนึ่งว่า นักปราชญ์ในสมัยก่อนท่านจะบัญญัติคำอะไรขึ้นมา ท่านมิได้บัญญัติจาก “ความไม่รู้”

ด้วยเหตุผลดังที่กล่าวมาข้างต้น คณะกรรมการชำระพจนานุกรมได้พิจารณาด้วยความรอบคอบแล้วจากทั้งเอกสาร บุคคล และการวิเคราะห์ตามหลักภาษา มีมติยืนยันว่า ในคำว่า “มุกตลก” นั้น คำ “มุก” ต้องสะกดด้วย ก ไม่ใช่ “ข”

ที่มา : ผู้จัดการ
บันทึกการเข้า
Jeng
ผู้ยิ่งใหญ่ในใต้หล้า
****
กระทู้: 432



ดูรายละเอียด
« ตอบ #1 เมื่อ: มกราคม 20, 2009, 10:05:54 pm »

"พจนานุกรมมติชน"แย้งราชบัณฑิต "มุขตลก"ต้อง"ข ไข่"
 
คณะกรรมการพจนานุกรม สำนักพิมพ์มติชน เห็นแย้งพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน หลังค้นหาความเป็นมาของคำว่า "มุก-มุข" พบว่า"มุขตลก" ต้องสะกดด้วย ข ไข่ ไม่ใช่ ก ไก่ อย่างที่กำลังสับสนอยู่ในปัจจุบัน เตรียมเปิดตัวพจนานุกรมฉบับมติชนอย่างเป็นทางการ วันที่ 7 ตุลาคมนี้หลังจากใช้เวลาร่วม 7 ปี ในการรวบรวมคำศัพท์ กว่า 4 หมื่นคำ
ผู้สื่อข่าวรายงานว่า ขณะนี้ได้เกิดข้อถกเถียงกันอย่างมาก เกี่ยวกับการใช้คำว่า "มุก" และ "มุข" โดยเฉพาะอย่างยิ่ง คำว่า "มุขตลก" ควรจะใช้ว่า "มุขตลก" หรือ "มุกตลก" ตามที่พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ.2542 ซึ่งเป็นฉบับล่าสุด กำหนดให้ใช้

เกี่ยวกับเรื่องนี้ คณะกรรมการพจนานุกรม สำนักพิมพ์มติชน ซึ่งประกอบด้วยกลุ่มผู้เชี่ยวชาญในด้านภาษาไทย และผู้เชี่ยวชาญในงานด้านวรรณคดี วัฒนธรรมพื้นบ้าน หรือศัพท์เฉพาะกลุ่ม เช่น นายล้อม เพ็งแก้ว นายสมบัติ พลายน้อย นายวีรพงศ์ มีสถาน นายสันต์ จิตภาษา นายสุพจน์ แจ้งเร็ว เป็นต้น ได้มีความเห็นร่วมกัน ว่าคำว่า "มุขตลก" ควรจะสะกดด้วย "ข" ไม่ใช่ "ก" อย่างที่พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน ปี 2542 กำหนด

คณะกรรมการพจนานุกรม สำนักพิมพ์มติชน ระบุเหตุผลว่า "ลักษณะภาษาไทย ที่สำคัญประการหนึ่ง คือคำเขียน หรือรูปเขียนนั้น สามารถจำแนกความหมายได้ด้วย ดังที่จะพบว่า เมื่อจะเขียน วันศุกร์ กล้วยสุก เป็นสุขนั้น/สุก/ต่างกัน ซึ่งจะเป็นปัญหามากสำหรับชาวต่างชาติที่เรียนภาษาไทย

การเขียน มุก(สะกดด้วย ก) และมุข(สะกดด้วย ข) สามารถจำแนกความหมายได้ด้วยเช่นกัน

มุกที่ สะกดด้วย ก ไก่ ที่ใช้แต่ไหนแต่ไรมา หมายถึง หอยชนิดหนึ่ง ซึ่งนิยมนำเปลือกมาประดับเครื่องเรือน เรียกว่าประดับมุก และหอยที่ชื่ออย่างนี้ มีน้ำเมือกสะสมอยู่ภายในจนแข็งเป็นก้อน เรียกว่า ไข่มุก ดังนั้น คำหรือศัพท์ใดๆ ที่พาดพิงถึงหอยดังว่านี้ สมควรใช้ คำว่า มุก(ก ไก่ สะกด)

ส่วน มุข ในภาษาไทยมีที่มาของคำจากภาษาบาลีและสันสกฤต เมื่อนำมาใช้ ก็ไม่ได้ใช้ปะปนกับคำว่ามุก ที่เป็นชื่อหอย เพราะมีความหมายกำกับอยู่แล้วว่า หมายถึง หน้า, ปาก, ส่วนหน้า, หรือส่วนของอาคารที่ยื่น โผล่ หรือล้ำเด่นจากส่วนอื่นๆ

เนื่องจากเป็นภาษาต่างประเทศ ที่ได้รับมาใช้นานจนเป็นนิสัย จึงไม่สามารถขีดเส้นความหมายให้อยู่ที่สิ่งใดสิ่งหนึ่งได้ แต่มีความหมายรวมๆ ดังที่กล่าวมา คำในภาษาก็มีนัยคล้ายกับคนหรือสิ่งที่มีชีวิตที่มีลูกและมีแม่ ส่วนที่เป็นลูก เราใช้ ลูกคำ ลูกคำของมุข นั้นมีอยู่มากมาย เช่น มุขกระสัน มุขเด็จ มุขลด มุขลึงค์ เป็นต้น คำลูกเหล่านี้ ล้วนแต่มีนัยที่ออกมาในทาง "ยื่น เด่น โผล่" ส่วนที่เป็นลูกคำของ มุก ได้แก่คำว่า มุกกลม หมายถึงชื่อขนม

ด้วยแนวแห่งความหมายของคำว่า มุก-มุข ดังกล่าวมานี้ คำว่า มุขตลก จึงควรเป็นลูกของแม่คำว่า มุข เพราะไม่มีนัยที่พาดพิงถึงชื่อหอย หรือไม่มีลักษณะอย่างหอยมุก

ในการใช้ภาษาทั่วไปอาจพูดเล่นในหมู่เพื่อนฝูงว่า ปล่อยมุข หรือเล่นมุข ก็ล้วนควรเขียนด้วย มุข(ข ไข่ สะกด) เพราะมิได้หมายถึง ปล่อย(หอย)มุก หรือหยิบจับเอา(หอย)มุกมาเล่น

มุข ที่นำมาใช้ในคำว่า มุขตลก เล่นมุข ปล่อยมุข ฯลฯ มีความหมายว่าคำพูด การพูด ลีลา หรือการกระทำใดๆ ที่มิใช่เป็นไปในลักษณะที่เรียบๆ พื้นๆ หากแต่มีลักษณะเด่นที่ชวนหัว น่าขบขัน หรืออื่นๆ ที่เป็นลักษณะเด่นเป็นพิเศษ จึงเรียกและเขียนว่า มุข"

แล้วตกลงกูควรจะเชื่อใคร Huh???
บันทึกการเข้า
Jeng
ผู้ยิ่งใหญ่ในใต้หล้า
****
กระทู้: 432



ดูรายละเอียด
« ตอบ #2 เมื่อ: มกราคม 20, 2009, 10:12:45 pm »

ทำไมราชบัณฑิตฯ ล่าสุด กำหนดให้เขียนว่า "มุกตลก"

"มุกตลก" น่าจะหมายถึง เรื่องเล่า ซึ่งใกล้กับ "มุขปาฐะ" ซึ่งหมายถึงการเล่าเรื่องด้วยปาก "มุข" ที่หมายถึงปากน่าจะใกล้เคียงมากกว่า คนทั่วไปเลยใช้ว่า "มุขตลก"
หรือ "มุกตลก" จะไปคล้องกับ "มุกแพรวพราว" ซึ่งหมายถึงมีการแสดงจุดพิเศษอยู่ตลอด เหมือนมุกที่แพรวพราว ก็เลยต้องเป็น "มุกตลก"
บันทึกการเข้า
เจ๊แหวว
จอมยุทธ รุ่น Senoir
***
กระทู้: 172


j_meesangnil@hotmail.com
ดูรายละเอียด อีเมล์
« ตอบ #3 เมื่อ: มกราคม 20, 2009, 11:02:28 pm »

น้าเจ๋ง ไหง ไปเรื่อง มุก ได้อะ งงๆ หรือว่าน้าจะสื่อไปเรื่อง...............จะได้ตามทัน นึกแล้วเสียวแทนเลยอะ Shocked
บันทึกการเข้า
สาธิต
เซี่ยนชั้นเทพ
*****
กระทู้: 1098



ดูรายละเอียด อีเมล์
« ตอบ #4 เมื่อ: มกราคม 21, 2009, 11:45:39 am »




กูเองไม่เคยใช้ "มุขตลก" เลย  กูใช้แต่ "มุกตลก" มาตลอด


ก็มึงคิดดูดิ จากข้อความของมติชนที่ว่า "ลูกคำของมุข นั้นมีอยู่มากมาย เช่น มุขกระสัน มุขเด็จ มุขลด มุขลึงค์ " เนี่ย  มันน่าจะเป็น "ลูกคำของมุก นั้นมีอยู่มากมาย เช่น มุกกระสัน มุกเด็ด มุกลด มุกลึงค์" มากกว่าขนาดไหน



อีกอย่าง  กูไม่เห็นว่าตลกมันจะเป็นแต่ทางปาก (ใช่ท่าทางเล่นเงียบๆ แบบชาลีแชปปลิ้นหรือเป็นภาพก็ได้) ไม่เห็นว่ามันจะยื่นยาวออกมาจากที่ไหน  และก็ไม่ได้เห็นว่าเป็นส่วนหน้าของอะไร  และที่สำคัญ กูว่าคำว่า "มุกตลก" นั้นเป็นคำที่คิดขึ้นมาทีหลังจึงไม่น่าจะเป็นการเอามาจากภาษาบาลีแต่อย่างใด  หรือมึงคิดว่าภาษาวัยรุ่น (ในวันนั้น) ที่ริเริ่มโดยวัยรุ่นนั้นจะจากผู้แตกฉานขนาดเอาคำบาลีมาใช้ ?



บันทึกการเข้า
หน้า: [1]
พิมพ์
 
กระโดดไป: